|
Hava Durumu  |
Google Grup Listesine Üye ol  |
Forum Sayfaları  |
| Aktivite | Yer | Tarih | Rapor | Foto |
| Likya Yolu | Faralya - Patara | 15.03.2009 | Deniz -Gökçe - Elif | Gökçe -Hüseyin - Ayşe -Pınar -Cengiz |
TREKİST LİKYA YOLU ANLILARI 16-19 Mayıs 2009 1. GÜN Bu geziye katılırken ilk başlarda içimde garip bir endişe ve sıkıntı vardı, çünkü benim yaşıtım bir bireyin olacağını sanmıyordum.Geziye annem sayesinde katıldım, o bana referans oldu.Benim için tracking konusunda ilk deneyim olacağından, hemde doğa ile iç içe olmanın vereceği huzuru tatma hayalleriyle geziye katıldım.Otobüsün kalkacağı noktaya vararken, insanların benim yaşımdan fazlasıyla büyük olmaları içimdeki endişeyi daha da arttırdı.Hiç kimseyle geçinemeyeceğimi hayal edip durdum.Benim yaşımdaki biriyle yüz göz olmanın onların hoşuna gitmeyeceğini düşündüm.Ancak yanıldığımı birkaç saat geçtikten sonra anladım.Geziye katılan insanlar, yetişkin olmalarına rağmen içlerinde büyümemiş bir çocuk, daimi bir sevinç ve mutluluk vardı.Bunları yüzlerinden okuyabiliyordum.Önyargılarımdan kurtulup, onlarla konuşmaya karar verdim.İyi ki de bu kararı vermişim!Çok zaman geçmeden, herkesle olmasa da bir takım insanla tanıştım ve gayet sıcak arkadaşlıklar kurdum.Kısa zamanda pek çok konudan bahsettik ve birbirimizi tanıdık.Ben onların, onlarda benim hayatımı dinlediler ve sohbetler uzayıp gitti.O anda önyargılarımın ne kadar gereksiz ve saçma olduğunun farkına vardım.İnsanlar benimle konuşurken, bana bakarken, bir çocuktan çok, kendi yaşlarındaki bir birey gibi çekinmeden, sıcak ve rahatça konuşuyorlardı.Onlarla konuşmak beni çok mutlu etti ve bu konuşmaları yaptığım kişilerle günlerce beraber olacağımı bilmek beni çok sevindirdi.İnsanların hepsiyle henüz tanışmamıştım, fakat tanıdığım kadarıyla insanların ne kadar içten ve doğaya karşı büyük bir aşk besleyen kişiler olduğunu farkettim.Böyle insanlarla bir araya gelmek benim için çok kıymetliydi ve bu zamanı onlarla iyi geçirmeyi fazlasıyla istiyordum.Hayaller kurmaya başladım, herşey çok güzel olacaktı, çok abarttığımı sandım ama değildi, abarttığımdan daha da güzel geçti günlerim...Molalarda insanlarla daha sıkı ilişkiler kurdum.Henüz tanışmadığım ama şimdi çok sevdiğim arkadaşlarım olan kişilerle yavaş yavaş bir bağ kurmaya başladım.Onlarsa benden daha açıktılar ve beni hiç yabancılamadan benimle konuşmaya başladılar.Benimle tanışmak ve benimle iyi vakit geçirmek istediklerini anladım, bunları ses tonlarından, suratlarındaki heyecandan anlayabiliyordum.Birbirlerini tanıyorlardı ve "Onu da tanıyoruz." Diyebilecek kadar dost canlısı davrandılar bana karşı.Otobüs ilerledikçe, şehirleri geçtikçe insanlarla aramdaki bağ daha da sıkılaşıyordu, her dakika bu geziye karşı daha da büyük bir umut bağladım. Otobüste geçen saatlerin geneli uyuma faslıyla geçtiği için asıl eğlencenin ve mutluluğun henüz tadını alamamıştım.Bu bile bana yeter derken daha da samimi ve candan kişilerle tanıştım zaman aktıkça.İstanbulu arkamda bırakmıştım, sadece bu gezi ve artık arkadaşlarım olan ama o anda henüz hepsini tanımadığım insanlar vardı aklımda.Yolculuğun büyük bir kısmının bitimine doğru, kahvaltı yapma kararı aldık.Evet, bu grubumla ilk kahvaltım olacaktı ve çok heyecanlıydım.Sadece bir kahvaltı deyip geçmeyin, onlarla beraber aynı sofrada oturmak bana inanılmaz bir güven ve kıvanç aşılıyordu.Enfes bir kahvaltıydı ve daha da iyi tanımaya başladığım kişiler bu kahvaltıyı benim için hayatımın ziyafetine dönüştürdü.İnsanlar beni dinliyordu, benim yorumlarımı önemsiyordu ve benimle aynı mizah anlayışına sahiptiler.Hiçbir yabancılık veya çekinme olmadı.Uzun uzun konuştuk, kahvaltı bitti sohbet bitmedi, sürdükçe sürdü...Beni daha da yakından tanımaya başlayanlar benle daha da sıcak ilişkiler kurdular.Benim için de aynısı geçerli, onların bu kadar dinamik ve içlerindeki çocuğu yaşatan, neşeli insanlar olduğunu daha da iyi anladıkça, onlara karşı beslediğim sevgi ve güvende artıyordu.Otobüse binince, bu kişilerin içlerindeki çocuk canlandı.Herkes birbiriyle konuşmaya, şakalaşmaya, gülüşmeye başladı.Hatta dans edenlerimiz bile oldu.(: Otobüsle ilerledikçe doğanın bize sunduğu nimetler gözümün önünden geçiyordu.Ağaçlar, çiçekler, muazzam manzararlar, berrak ve turkuaz bir deniz...Bunca güzelliği görebilmek ve onlarla iç içe olabilmek benim için büyük bir şanstı.Ben o gezide belkide dünyanın en şanslı çocuğuydum, kimbilir.Faralya'ya vardığımızda artık yürüme vakti geldiği için otobüsten indik.Fotoğrafçı arkadaşlarımız bu doğa harikalarının fotoğraflarını çekmek için can atıyordu.Büyük bir hevesle koşuştura koşuştura tabiatın fotoğraflarını çektiler.Beni de hemen aralarına aldılar.Fotoğrafların bir çocuğunu orada tanıştığım arkadaşlarımla çektirdim.Beni hemen aralarına aldılar ve bu anları ölümsüzleştirdiler.Artık ben de onlardandım.Bu gruba aittim, bu ailenin bir ferdiydim.Onlar beni tanıyordu, ben de onları tanıyordum artık...Yolun üzerine akan şelale en çok ilgiyi üstüne çeken unsurdu.Gerçekten de çok güzeldi.Kendimi bir an için içine bile atmak geldi. Hazırladığımız sandviçlerimizi yedikten sonra, ilk yürüyüşümüz başladı.Güneşin tatlı ışıkları üstümüze düşerken, huzur dolu bir rüzgar okşuyordu suratımızı.Ağaçlar, güneş, bütün doğa bizimle beraberdik.Çektiğimiz her nefeste ciğerlerimize temiz havadan çok, mutluluk ve huzur da karışıyordu.Yol uzundu fakat sohbet, gülüşler hepsini unutturdu bize.Yürüdüğümüz yolun bittiğinin bile farkına varmadım desem yeridir.Kalacağımız pansiyona vardık ve burada inanılmaz bir çekicilik vardı.Bungalovlar, doğa bana sesleniyordu.Kollarını açmıştı, sanki doğa bizi bekliyordu, bu grup için oluşmuştu bütün bu doğa mucizeleri.Yorgunluğumuzu üzerimizden atmak için denize girmeyi kararlaştırdık.Denize girmek için ayrı bir yorulduk gerçi ama değdi. Bu turkuaz ve berrak denizin içinde olabilmek benim için büyük bir şanstı ve bu şansı yaratan ve keyfi daha da eğlenceli kılan benim arkadaşlarımdı.Denizden çıkıp pansiyona döndüğümüzde herkesin üstünden bir ağırlık kalkmıştı.Herkes gülümsüyordu ve sohbetler asla durmuyordu.Herkesin suratındaki neşe beni de neşelendirmeye yetti.Kendimi yanlız hissetmeme asla izin vermediler.Kötü duygular İstanbulda kalmıştı, dönene kadar mutluluklar,güneşler benim kollarımdaydı.Akşam yemeğini yediğimiz gibi hemen çardağa oturduk.Çardaklar bizim akşam ritüellerimizi geçirdiğimiz yerler oldu.Sohbetin daha da tatlılaştığı, tüm insanların bir uyum içinde güldükleri ve eğlendikleri bir yer haline geldi.Beni de aralarına kattılar.O anda anladım ki, bu geziye katılma konusundaki endişelerim boşaymış.Benden büyük olsalar bile içlerindeki çocuk daima canlı ve diri.Yüzlerinde baki bir mutluluk var.Doğaya aşık bu insanlarla vakit geçirmenin kıvancını taşıyorum.Bir aile gibi, herkes birbirinin yardımına koşuyor.Sıkıntılar veya sorunlar ortada yok dersem abartmam herhalde.Doğanın ve güzel akşamların keyfini çıkaran bu insanlarla inanılmaz bir tatil...Doğayla iç içe, sadece burnumuzda ağaç kokuları, kulağımızda tabiat ananın sessizliği, tenimizde ıslak bir deniz, uykulu bir rüzgar...Hayatımın en güzel gezisi.İlk deneyimim olsa bile, hayatımın en güzel anlarında çerçevelendi.İnsanların birbiriyle olan uyumu, birbirilerine olan saygıları ve sevgilerini anlatmama gerek bile yok bunca cümleden sonra.Özellikle benim yaşıtımdaki insanların, önyargılarından arınarak ve bu insanlara katılarak, beraber müthiş bir gezi geçirmelerini diliyorum. Toygun Deniz Karahasanoğlu 2. GÜN İkinci günün önemli sözleri: Sabah Kabak Koyu'nun muhteşem manzarası eşliğinde gözünü açan grup, Fatih'in ve mutfaktaki "saçları anormal uzun" yaşlıca bayanın ellerinden çıkan güzide kahvaltı sonrasında artık tırmanmaya hazırdır. Ama o da ne.. fonda ingilizce mırıltılar.. Allaam bu ingilizler ne zaman susacak? Nedir bu kardeşim yaa, ben uyurken konuşuyordunuz uyandım hala konuşuyosunuz!. Madem bu yeryüzü cennetine gelip yalnızca car car konuşacaksın niye zahmet ettin buralara kadar, otur hide park'ta konuş akşama kadar !! Sakin ol elif sen buraya doğaya karışmaya geldin, uyma elin anglo saksağanlarına.. Evet ikinci güne başlarken ana tema "Tırmanmak" . Bir gün öncesinden birbirini dürten çeşitli grup elemanları karşı dağı parmakları ile gösterip "Yarın taaa orada olacaz, saatlerce tırmancaz vay bee " şeklinde ruhsal hazırlığa başlamıştır zaten. Fakat mevsim gereği hava çok sıcak olunca yürüyüşe daha geç başlanması ve sabahtan deniz keyfi yapılmasına karar verilir. Gerçi deniz dediğin yere de ancak yarım saatlik bir iniş parkurundan sonra ulaşılabildiği için bu durum tırmanma miktarını arttıracak kesin ama ne yaparsın daha yakında deniz yok. İyi de benim öğle yemeğim nerede? Yedin ya elifcim yaklaşık bir saat önce.. aa evet iştahım açıldı galiba bu gezide, yoksa ben istanbulda kuş kadar yerim Pınar'cım sağolsun kendi ekmek arasından biraz koparıp verdi ve ben yüzsüz onu da yedim, kendi kendime çok güldüm sonra bu ne açlık kardeşim .. valla dağda yiyeceksiz kalsam sizi bile yerim diye korkuyorum arkadaşlar, kendinizi kollayın bundan sonra [ kısa bir anektod anlatmadan edemeyeceğim, ben hamileyken tahmin edebileceğiniz gibi çok kilo aldım (neden acaba). Öğle yemekleri sırasında iş yerinden komik bir arkadaşım şöyle derdi "Dikkat ellerinizi çekin hemen masadan, Elif onları da yiyecek yoksa !!" 9 ay alay ettiler benimle, allahtan filler gibi iki sene hamile kalmıyor insanlar, kendime saygım kalmayacaktı valla]Neyse karnımız tok, sırtmız tuzsuz tırmanmaya başladık sonunda. "Şimdi bir şampanya olsa da içsek " "Şimdilik su bulduk, karşı dağa varınca şampanya da bulcaz inşallah, dilemeye devam." 3. GÜN Tarih: 19-05-2009 Pazartesi İlk günün şevkiyle hiç mi hiç hissetmediğimiz yorgunluklarımız, ikinci günün tırmanıııııışşşşşşşıyla tepeye vurmuştu artık! Her ne kadar şelale melale, 90'lık İngilizlerin verdiği gaz maz, gece sazları sözleri derken -ki repertuar eksiğimiz de ortaya çıktı o gece-, bize enerjimiz bitip tükenmiyormuş hissi yaşatsa da, "köşk"te fırtınalar eşliğinde geceye karışan taze soğan yemeği rayihaları (?) ve kahkahalarla canı çıkmış kitle olaraktan yataklara dağıldık! Kuyulardan su çektik, efenim tek dişi kalmış ninemizin fotoğrafını çektik derken efenim yollar ayrılır, araba kaybolur, güneş tepede mesaiye devam, telefonlar çekmez...Şoför kayıp! Biz kayıp! Hüseyin kahraman ya, atlar; "Biz gideriz! Yürü Gökçe!" (...Hoppalaaaa....sordun mu da ? :P! Neyse peki!)
|
Duyurular |
Basından |
En Son Etkinlik |
Haftanın Elemanı Köşesi |
